Griekenland saboteert Europa's veiligheid via anti-Turkije-beleid

Hoe Griekenlands Turkije-gecentreerde crisisbeleid de Europese veiligheid ondermijnt

Geredigeerde Nederlandse vertaling van het artikel:

Istanbul – 19 november 2025
Dr. Oğuz Yücel, docent aan de vakgroep Geschiedenis van de Nationale Defensie Universiteit, analyseert in dit artikel voor AA de impact van Griekenlands anti-Turkije-beleid op de Europese veiligheid en het SAFE-programma van de EU.

Griekenland hanteert al jarenlang een buitenlandse politiek die Turkije structureel als een bedreiging voor de veiligheid ziet. Deze benadering beïnvloedt direct de regionale veiligheidsarchitectuur en gezamenlijke defensiestrategieën binnen de Europese Unie.

De EU streeft de laatste jaren naar strategische autonomie op defensiegebied. Dit omvat onder meer gezamenlijke inkoopinitiatieven en een snellere respons op regionale crisissituaties. Deze structuur vereist echter politieke samenwerking tussen lidstaten. Het SAFE-initiatief (Security and Armed Forces of Europe), bedoeld om de Europese defensiecapaciteit te versterken, wordt ondermijnd door het gezamenlijke verzet van Griekenland, Frankrijk en de Grieks-Cypriotische regering tegen Turkse deelname. Deze opstelling verzwakt niet alleen het SAFE-programma, maar ook het collectieve veiligheidsfundament van de EU.

Hoewel SAFE in het leven is geroepen om Europa technologisch en logistiek weerbaarder te maken tegen externe dreigingen, verhindert de uitsluiting van Turkije een inclusieve en robuuste veiligheidssamenwerking. Turkije, een belangrijke NAVO-speler en strategische partner van de EU op het gebied van energie, migratie en regionale stabiliteit, wordt door deze blokkade buitenspel gezet. Dit beperkt ook de synergie tussen NAVO en de EU en ondermijnt Europa’s geopolitieke slagkracht.

De prijs van Turkse uitsluiting voor Europa

Griekenland zet Turkije structureel neer als een bedreiging voor Europa. Deze framing schaadt niet alleen de betrekkingen tussen Brussel en Ankara, maar ook de NAVO-EU-coördinatie. Gezamenlijke defensieprojecten en inlichtingenuitwisseling worden hierdoor belemmerd of zelfs geannuleerd. Hierdoor verliest de EU haar grip op veiligheidsvraagstukken in de Middellandse Zee en Oost-Europa.

Griekse binnenlandse politiek wordt bovendien sterk beïnvloed door nationalistische retoriek waarin de orthodoxe kerk en media een prominente rol spelen. Deze actoren voeden het anti-Turkije sentiment binnen de samenleving, vooral tijdens verkiezingsperiodes. Door dergelijke mobilisatie verhoogt Griekenland zijn defensie-uitgaven fors en sluit het Turkije structureel uit van bilaterale en multilaterale defensieprojecten. Wat op korte termijn politieke winst oplevert, ondermijnt op lange termijn de stabiliteit en veiligheid van het Europese continent.

Kunstmatige crises vertroebelen echte dreigingen

De voortdurende presentatie van Turkije als “nationale dreiging” leidt ertoe dat Griekenland belangrijke thema’s zoals energiezekerheid in de Oostelijke Middellandse Zee, migratie, cyberveiligheid en terrorismebestrijding verwaarloost. In plaats van zich te richten op tastbare risico’s, kiest Athene ervoor om militaire oefeningen en diplomatieke geschillen met Turkije te dramatiseren – met als doel perceptiebeïnvloeding binnen de EU.

Deze strategie belemmert de gezamenlijke veiligheidsplanning van Europa. De focus verschuift van echte dreigingen naar politiek opportunisme. Daarmee wordt de stabiliteit in zowel de regio als op het gehele continent verder onder druk gezet.

Als Griekenland er uiteindelijk in slaagt Turkije volledig uit het SAFE-programma te weren, zal dat de technologische ontwikkeling en flexibiliteit van de Europese defensie-industrie ernstig verzwakken – vooral met het oog op toekomstige crisissituaties in de Zwarte Zee en de Oostelijke Middellandse Zee.

©TURKİNFO.NL